जीवनाचा सारीपाट ...
सर्वात सोप्पा खेळ
कारण.....
कधीच नसतो कुठलाच मेळ
उसने टेंशन घ्यायचे म्हणता ???
अहो,
या पटावर आपल्या फक्त सोंगटया
खेळवणारा कोणी दुसराच...
सतत टेंशन ....
आपल्या खेळीने कोणाला काय वाटेल ??
फक्त सोंगटया आपल्या असतात
फासे टाकणारा दुसराच
त्याचे सोयर सुतुक करणारा तिसराच ...
पुन्हा एक टेंशन.....
सोंगटया आपल्या असतात ???
कायम ???
कि त्या रक्ताच्या म्हणून आपल्या म्हणायच्यात ??
वयानुसार स्वभावगुण बदलणारया सोंगटया
मग त्यांच्या वाढत्या वयाबरोबर
आपणही वाढतोय... नियमानुसार
अन लगेच दिसू लागतो दुसरा सारीपाट ....
त्यांनी मांडलेला....
आपल्या भोवताल त्या प्रत्येक सोंगटीचा एक सारीपाट
आठ दिशांना आपल्या भोवताली सजलेले
अचानक आपल्याच सोंगटया सारीपाटा बाहेर
एक सोप्पा खेळ खेळतांना
सोप्पाच असतो न हा खेळ ???
आणि श्रीमंत सुद्धा ...
आपले फासे टाकण्याचे श्रम आपल्याला नसतात
आपोआप ते पडत जातात.....
प्रत्येक मिनिटाला..
प्रत्येक तासाला ...
प्रत्येक दिवसाला...
हळू हळू आपल्या भोवताली ....
या सर्व सारीपाटांचे एक मोठ्ठे मैदान होते...
आणि त्यावर सुरु होतो मदाऱ्याचा खेळ
त्याची बडबड ऐकू येणार नाही इतके आपण बहिरे...
तो काय म्हणतोय ते समजत नाही ....
म्हणून आपण वेडे....
बिनकामाचे म्हणून फेकला जातो जीव ....
कुठेतरी अंधारात...
मग मिटून घ्यायचेत डोळे तसेच ....
हळूच शिरायचे स्वप्नांच्या कुशीत ....
स्वप्नात आपलाच सारीपाट आपल्याच सोंगटया नि आपलेच फासे ...
- विशाखासमीर
सर्वात सोप्पा खेळ
कारण.....
कधीच नसतो कुठलाच मेळ
उसने टेंशन घ्यायचे म्हणता ???
अहो,
या पटावर आपल्या फक्त सोंगटया
खेळवणारा कोणी दुसराच...
सतत टेंशन ....
आपल्या खेळीने कोणाला काय वाटेल ??
फक्त सोंगटया आपल्या असतात
फासे टाकणारा दुसराच
त्याचे सोयर सुतुक करणारा तिसराच ...
पुन्हा एक टेंशन.....
सोंगटया आपल्या असतात ???
कायम ???
कि त्या रक्ताच्या म्हणून आपल्या म्हणायच्यात ??
वयानुसार स्वभावगुण बदलणारया सोंगटया
मग त्यांच्या वाढत्या वयाबरोबर
आपणही वाढतोय... नियमानुसार
अन लगेच दिसू लागतो दुसरा सारीपाट ....
त्यांनी मांडलेला....
आपल्या भोवताल त्या प्रत्येक सोंगटीचा एक सारीपाट
आठ दिशांना आपल्या भोवताली सजलेले
अचानक आपल्याच सोंगटया सारीपाटा बाहेर
एक सोप्पा खेळ खेळतांना
सोप्पाच असतो न हा खेळ ???
आणि श्रीमंत सुद्धा ...
आपले फासे टाकण्याचे श्रम आपल्याला नसतात
आपोआप ते पडत जातात.....
प्रत्येक मिनिटाला..
प्रत्येक तासाला ...
प्रत्येक दिवसाला...
हळू हळू आपल्या भोवताली ....
या सर्व सारीपाटांचे एक मोठ्ठे मैदान होते...
आणि त्यावर सुरु होतो मदाऱ्याचा खेळ
त्याची बडबड ऐकू येणार नाही इतके आपण बहिरे...
तो काय म्हणतोय ते समजत नाही ....
म्हणून आपण वेडे....
बिनकामाचे म्हणून फेकला जातो जीव ....
कुठेतरी अंधारात...
मग मिटून घ्यायचेत डोळे तसेच ....
हळूच शिरायचे स्वप्नांच्या कुशीत ....
स्वप्नात आपलाच सारीपाट आपल्याच सोंगटया नि आपलेच फासे ...
- विशाखासमीर
No comments:
Post a Comment