नामसंकीर्तन

नामसंकीर्तन 

तुझ्या जाणीवांची कमतरता भासते अन पळते मी सुसाट ...... तुला शोधत ... कधी आजुबाजुला कधी सावलीत कधी मनात... कधी आठवणीत..... तू तर म्हणाला होतास की तू माझ्या आजुबाजुलाच असतोस ... मग का नाही जाणवत मला तुझं असणं?? प्रत्येक श्वास वेचते मी आजकाल.... ते सुद्धा भरकटलेले असतात. ओंजळीत पडल्याचे नाटक करतात नि डोळ्यातून वाहतात...
मनाची गुंतागुंत आणि निस्तेजता....
नकळत अशाच वेळी 'ओंकार' कानात घुमावा.. थेट हृदयातून सारया अंगभर फिरावा.. डोळ्यांनी आणि मनाने तो क्षण अन क्षण टिपावा. रक्तासोबत वाहणारा तो ओंकार अनुभवावा. थेंबाथेंबातून मग एकच भावना ओसंडावी....

"विश्वाचे आर्त माझ्या मनी विसावले..."  

स्वप्न - जाणीवा - दृष्टांत एकरूप व्हावेत.. डोळ्यांनी जाणवावे अन मनाने बघावे. नादब्रह्म !! नामसंकिर्तनाचे अभ्यंगस्नान !!
बिंदुचा सिंधु करून दाखविणारया त्या परमेश्वराच्या परमोच्च दर्शनाची अनुभूती घ्यावी. अन भक्तीरूपी निश्चल, निर्मळ गंगेला रोमारोमात सामावून घ्यावे...   
संत मीराबाईचे बोल ओठावर यावेत...

जनम जनम कि पूँजी पाई
जगमै सबै खोबायो ||
खरचे नै कोई चोर न लेवै
दिन दिन बढ़त सबायो
पायोजी मैंने राम - रतन धन पायो ||